استعارۀ تربیتی سفر

نوع مقاله: علمی - ترویجی

نویسندگان

1 استادیار دانشگاه شهید بهشتی. دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی.

2 استادیار دانشگاه شهید بهشتی- دانشکده الهیات

3 دانش آموخته کارشناسی ارشد فلسفه آموزش و پرورش دانشگاه شهید بهشتی.

چکیده

یکی از اصلی ­ترین ویژگی ­های استعاره، ظرفیت استنباطی بسیار آن است که با تکیه بر آن می­ توان حوزه­ ای انتزاعی از دانش ­های بشری را در ظرفی عینی قرار داده و بازتعریف نمود. بر این اساس، هدف اصلی پژوهش حاضر، تبیین و تحلیل استعارۀ «تربیت، سفر است» با نگاهی عرفانی-استعاری و به ­تبع عینی ­تر، به حوزۀ انتزاعی تربیت است. جهت دست­یافتن به این هدف، از روش­ تحلیل منطقی فرارونده بهره­ گرفته ­شده است. یافته­ های پژوهش، حاکی از آن است که استعارۀ «تربیت، سفر است»، با توجه به مبنای انتخابی برای آن که در این پژوهش دو مبنای عرفان اسلامی و عرفان اومانیستی معرفی شده است، دو مسیرِ جداگانه برای تربیت تعریف می­ کند که با وجود اشتراکات فراوان میان این دو مسیر، سرانجام متفاوتی برای آن­ها تصور می ­شود. طرح کلی سفر تربیتی بر مبنای نگاه استعاری-عرفانی به حوزۀ تربیت نیز شامل دو رکن اصلی «رهرو» و «راهبر» و پنج رکن فرعی «مقصد نهایی»، «مراحل»، «ره­توشه، مسیریابی و ملزومات»، «راهبرد» و «رهارود» است. همچنین، بر پایۀ نتایج پژوهش حاضر، می­ توان ادعا نمود که به ­کارگیری استعارۀ «تربیت، سفر است»، گامی مهم جهت دست­یافتن به تعریفی برای تربیت و رسیدن به اشتراک بین­الاذهانی میان صاحب­نظران این حوزه خواهد بود.

کلیدواژه‌ها