نقش میانجی گر راهبردهای فراشناختی درارتباط بین باورهای معرفت شناختی با یادگیری خودراهبر در دانش‌آموزان

نوع مقاله : علمی - پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار گروه علوم تربیتی دانشگاه آزاد واحد خوی، خوی، ایران

2 دانش‌آموخته کارشناسی ارشد مدیریت آموزشی، دانشگاه آزاد واحد خوی، خوی، ایران.

چکیده

هدف پژوهش حاضر، تعیین تأثیر باورهای معرفت‌شناختی و راهبردهای فراشناختی بر یادگیری خودراهبر در دانش‌آموزان در سال تحصیلی 99ـ1398 است. پژوهش ازنوع مطالعات توصیفی ـ همبستگی است و جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش‌آموزان مقطع متوسطه دوم شهر چایپاره به تعداد 1900 نفر است. از این جامعه، نمونه‌ای به حجم 320 نفر بااستفاده از جدول مورگان به‌روش نمونه‌گیری خوشه‌ای مرحله‌ای انتخاب شده‌اند. ابزار جمع‌آوری اطلاعات شامل پرسش‌نامه معرفت‌شناختی شومر (2005)، مقیاس یادگیری خودراهبر فیشر، کینگ و تاگو (2001) و پرسش‌نامه حالت فراشناختی اونیل و عابدی (1996) است. تجزیه و تحلیل داده‌ها بااستفاده از روش‌های تحلیل رگرسیون و تحلیل مسیر انجام شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که باورهای معرفت‌شناختی قادر به تبیین 19 درصد از واریانس راهبردهای فراشناختی به‌شیوه منفی و همچنین متغیرهای باورهای معرفت‌شناختی به‌شیوه منفی و راهبردهای فراشناختی به‌شیوه مثبت به‌طور هم‌زمان قادر به تبیین 34 درصد از واریانس یادگیری خودراهبر هستند. همچنین راهبردهای فراشناختی نقش میانجی معنی‌داری دررابطه بین باورهای معرفت‌شناختی و یادگیری خودراهبر ایفا می‌کنند (05/0p <). باتوجه به یافته‌ها چنین نتیجه‌گیری می­شود که مسیر مستقیم از باور معرفت‌شناختی به یادگیری خودراهبر و راهبردهای فراشناختی و مسیر مستقیم از راهبرد فراشناختی به یادگیری خودراهبر از نظر آماری معنی‌دار هستند. بنابراین باورهای معرفت‌شناختی به‌شیوه منفی و راهبردهای فراشناختی به‌شیوه مثبت قادر به‌ پیش‌بینی یادگیری خودراهبر دانش‌آموزان هستند.

کلیدواژه‌ها